Zadanie nr 7.2 z Matury podstawowej 2025

Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią

MORS DICIT¹
[…]
Ale gdy przyjdzie dzień sądny,
Gdzie się nie skryje żaden,
Uźrzą² mądrzy tego świata,
Iż dobra boska odpłata;
Chowali tu żywot swoj ciasno³,
Alić ich sirca nad słońce jasno⁴;
Jidą⁵ w niebiekie radości,
A nie w piekielne żałości.

Co nam pomogło odzienie⁶
Albo obłudne jimienie⁷,
Cośmy się w niem kochali,
A swe dusze za nie dali?
Przeminęło jak obłoki,
A my jidzim przez otwłoki⁸.

Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią, [w:] […] poezja polska świecka, oprac. Stefan Vrtel-Wierczyński, Wrocław 1952.

¹ Mors dicit (łac.) – Śmierć mówi.
² Uźrzą – ujrzą.
³ Chowali tu żywot swoj ciasno – prowadzili tu (tj. na ziemi) surowy tryb życia.
⁴ Alić jich sirca nad słońce jasno – i oto ich serca są jaśniejsze od słońca.
⁵ Jidą – idą
⁶ Odzienie – tu: drogocenne ubranie.
⁷ Obłudne jimienie – zwodnicze dobra materialne.
⁸ A my jidzim przez otwłoki – a my odejdziemy bez zwłoki.